Układ słoneczny

Strona główna

1.Merkury 2.Wenus 4.Mars 6.Saturn

Pierwsze chwile.

Nasz wszechświaty powstał w wyniku eksplozji zwanej Big-Bang. Przedtem nie było nic. To nie do wyobrażenia dla naszych ludzkich umysłów. I oto nagle, ta fantastyczna koncentracja energii. Nastąpiło to przed 20 miliardami lat. W ciągu ułamka sekundy energia stała się materią. Niesłychana gęstość, cały nasz Wszechświat skondensowany w naparstku krawieckim! Temperatura miliardy miliardów i jeszcze raz miliardów stopni. Na skutek eksplozji materia zaczyna rozszerzać się , oddala się od punktu początkowego. To początek ekspansji Wszechświata…, która wciąż trwa. Niektórzy sądzą, że nie będzie miał końca, inni uważają że siłą ekspansji zrodzona z wybuchu będzie słabnąć, a moc przyciągania, jaką centrum wszechświata wywiera na galaktyki będzie rosła. W takim przypadku, Wszechświat będzie się kurczył, zapadał w sobie. A potem? Może nowy wybuch… Ta teoria wiecznego powrotu przeciwstawia się teorii nieustannej ekspansji. Lecz żadna z nich nie daje odpowiedzi na jedyne istotne pytanie jak to się zaczęło?

Układ słoneczny.

Zespół ciał niebieskich poruszających się w przestrzeni wraz ze Słońcem, powiązanych siłami wzajemnych oddziaływa, z których najsilniejsze jest grawitacyjne oddziaływanie Słońca. Ciałem centralnym, skupiającym prawie całą (99,87%) masę Układu Słonecznego jest Słońce, obiegane przez 9 planet ( Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Saturn, Uran Neptun, Pluton); 6 planet ma krążące wokół nich satelity naturalne. Między orbitami Marsa i i Jowisza rozciąga się pas planetoid, z których cz, poruszając się po orbitach silnie wydłużonych, zbliża się do Słońca nawet bliżej niż Ziemia. Odrębną grupę ciał Układu Słonecznego tworzą meteory oraz komety, spośród których przynajmniej część może być traktowana jako stały składnik Układu Słonecznego. W przestrzeni międzyplanetarnej może być obserwowany pył w postaci światłą zodiakalnego; rejestruje się także istnienie rozproszonego gazu międzyplanetarnego, płynącego od Słońca w postaci wiatru słonecznego z prędkością kilkuset km/h. Przestrzeń między planetarna przeniknięta jest polem magnetycznym, którego linie sił wynoszone są ze Słońca wraz z materią. Rozmiary Układu Słonecznego mierzone średnicą orbity Plutona, wynoszą ok. 12 mld km (80 jednostek astronomicznych, ale wiele komet obiega Słońce po orbitach o półosiach rzędu kilkudziesięciu tysięcy jednostek astronomicznych. Masa Układu Słonecznego wynosi 1,994 x 1030 kg. Układ Słoneczny bierze udział w obrocie Galaktyki, obiegajc jej jądro w ciągu około 200 mln lat w przybliżeniu po kole o promieniu ok. 10 kiloparseków, z prędkością ok. 250 km/s. W stosunku do najbliższych gwiazd Układ Słoneczny porusza się z prędkością ok. 20 km/s w kierunku gwiazdozbioru Herkulesa. Ewolucja Układu Słonecznego określana jest przede wszystkim przez ewolucję Słońca, które po upływie kilku miliardów lat stanie się olbrzymem: zwiększą się znacznie jego rozmiary i jasność. Zapanują wówczas na Ziemi warunki uniemożliwiające istnienie życia. Na zakończenie swej ewolucji Słońce przejdzie w stan białego karła. Pochodzenie układu słonecznego nie zostało dotychczas wyjaśnione.

Planety

Planeta to typ obiektów astronomicznych do którego należy Ziemia; ciała niebieskie o średnicach większych niż 1000 km, obiegających gwiazdę i nie mających własnych źródeł energii promienistej, widoczne dzięki oświetleniu ich promieniowanie gwiazdy. Obecnie jest znanych 9 planet należących do układu Słonecznego.: Merkury i Wenus - tzw. planety dolne, Ziemia oraz Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun, Pluton - planety górne. Niektóre planety mają układy satelitów (księżyców; liczba znanych satelitów poszczególnych planet zawiera się od jednego (Ziemia) do dwunastu (Jowisz); nie odkryto dotychczas satelitów Merkurego, Wenus i Plutona. Masy planet są wyznaczane na podstawie pomiarów ich oddziaływań na pozostałe ciała Układu Słonecznego. Do wyznaczania masy planet mających satelity stosuje się prawo Keplera. Masy planet nie mających satelitów obliczane są na podstawie perturbacji, jakie te planety wywołują w ruchu pozostałych planet, komet i planetoidów. W Układzie Sonecznym planeta o największej masie jest Jowisz (310 razy większej niż masa Ziemi, 71% masy wszystkich lanet), planetą o najmniejszej masie jest Merkury( ponad 118 razy mniejszej niż masa Ziemi). Łączna masa planet jest równa 1/741 masy Słońca, co wynosi 2,69 * 10 30 g. Planety są bryłami o kształcie zbliżonym do elipsoidy obrotowej o niewielkim spłaszczeniu., średnice planet zawierają się w granicach 4840 (Merkury) do 142 800 km (Jowisz). Atmosfery planet, stanowiące gazowe otoczki, utrzymują się nad ich powierzchniami dzięki przyciąganiu grawitacyjnemu i biorące udział w ich ruch, zostały wykryte u większości planet. Zaledwie nikłe ślady atmosfery stwierdzono ma Merkurym, bardzo rzadką atmosferę na Mars. Grube, nie przepuszczające promieniowanie optycznego atmosfery mają Wenus, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. W widmach promieniowania Jowisz i Saturn, Urana i Neptuna występują silne pasma metanu, co świadczy o dużej zawartości tego związku w atmosferze tych planet. W atmosferach Wenus i Marsa istnieje znaczna ilość dwutlenku węgla niż w atmosferze Ziemi. Wokół Ziemi i Jowisza wykryto pasy radiacyjne; ich pochodzenie wiąże się z istnieniem pól magnetycznych wokół tych planet.